NY

I'm Honored

Vereerd dat ik Vic Chesnutt mocht ontmoeten toen hij voor zijn North Star Deserter-tour de Effenaar in Eindhoven aandeed. Een krabbel op diezelfde plaat is mijn aandenken (veel meer zat er niet in door zijn onvermogen om zijn vingers te bewegen).

Over zijn dood zijn al vele mooie berichten geschreven (zie hier en hier), maar zijn muziek is hetgeen dat hem in leven hield en houdt!

Eerst wilde ik over de beste albums van 2009 schrijven en dan niet de XX's, Animal Collective's, Fever Ray's en Raekwon's, die bijna alle lijsten bevolkten, maar over muziek die me over een aantal jaar nog boeit en dat vraag ik me bij deze albums toch echt af!

Vic's zelfmoordpoging, coma en overlijden op eerste kerstdag, overschaduwde echter mijn (muzikale) universum. Deze beschrijving komt goed overeen met mijn gevoelens tijdens de afgelopen kerst.

Zijn twee platen At the Cut en Skitter on Take-off waren sowieso al hoog in mijn lijstje gekomen en elke opsomming van de beste albums van 2009 die ik tegenkom waar geen van beide bij staat, neem ik bij voorbaat al niet serieus. Beide zijn unieke ervaringen : de een met zwaar aangezette arrangementen begeleid door A Silver Mount Zion-leden en mede-oprichter van Fugazi Guy Picciotto, de ander minimaal en rauw geproduceerd door supporter Jonathan Richman (Lees hier een van Vic's laatste interviews waarin hij samen met Guy Picciotto en later alleen ingaat op de cruciale nummers van At the Cut en zijn eigen levensverhaal).

De 3 keer dat ik hem zag, in 2006 met de Undertow Orchestra, ten tijde van North Star Deserter in de Effenaar, Eindhoven en eind 2008 in Paradiso, waren allen intense ervaringen.

Zijn laatste concert op 5 december 2009 in de Central Presbyterian Church in Austin, Texas is zodoende nog intenser: zijn grommende en fluisterende uitvoeringen van de prijsnummers van At the Cut en North Star Deserter zijn live nog vele malen indrukwekkender!
Dit concert is via Archive.org gratis te downloaden.

Zijn persoonlijkheid wordt gemist, zijn muziek blijft mij en hopelijk met mij vele andere altijd vergezellen...

Vic (through my tears)

i am a monster like Quasimoto
or Caliban, the natural man
"giving wild Ripostes to my reflection"
(paraphrase from W.H. Auden - THE DYER'S HAND)
one Ugly Morning in a rage
father threw an Apple into my Carapace
And like the Invisible Man directing traffic
i'd be Ineffective no matter How enthusiastic
amid The masses Frenzied participation
in This Mass of separation
appearance is Everything
So nothing Is how it seems
in Civilized society
It's called civility
i'm The phantom of the Opera
singing "Beauty and the Beast"
or Henry Darger's autobiography
and that Is curt clues to my Essence
planned Obsolescence
Appearance Is everything
so Nothing ishow it Seems
In a market economy
it's called Marketing

Not Exactly clawing my Way to Glory
nor Whimpering in The wind
but once Positively
teetering On the brink
of An all out Breakthrough
Sometimes clearheaded
sometimes a Doofus
Sometimes very cordial
and sometimes Aloof
i Am syruply optimistic One moment
and then Gravely Pessimistic the Next
irritable As a hornet Sometimes
Agreeable as it Gets
i'm Not a pagan
I don't worship Anything
not gods That don't exist
Nor the Sun which is Oblivious
i Love my Ancestors
but not Ritually
I don't blame Them or Praise them
for Anything that They passed along To me
and I don't Need stone altars
To help me hedge My bet
against the Looming Blackness
that Is what it is, it is What it is!

Wie-o-wie pakt die herfst?

Six Organs of Admittance met zijn nieuwe Luminous Night heb ik uiteindelijk gekozen als album voor de maand oktober en past uitstekend bij de eerste tekenen van leven van de herfst afgewisseld met de laatste zomerse stralen. Deze plaat is 1 lange folk-drone-trip van uitzonderlijke klasse. Een geweldig emotioneel album (bijvoorbeeld de hartverscheurende tekst van Ursa Minor), versterkt door de gelaagdheid van de subliem gespeelde instrumentatie.

In inmiddels alweer ruim 4 jaar als blogger (en toch bijna al die tijd netjes begin van de maand een album gekozen!), heb ik nog nooit zo'n moeilijke keus gehad als deze maand met het kiezen van een album van de maand.
Er zijn de laatste tijd zoveel erg goeie platen gelekt dat ik er dit keer meer aandacht aan wilde besteden, dan alleen de cover en link onder 'Album vd Maand' te plaatsen.

Hier een opsomming van de platen die zeker in aanmerking kwamen de afgelopen weken :

Castanets - Texas Rose, the Thaw, and the Beasts

De zoveelste rake plaat van Ray Raposa. Wederom gevuld met hartverscheurende songs opgelardeerd met electronica en andersoortige erupties. 5e keer op rij wat mij betreft.

Black Heart Procession - Six

De dodenmarsen en moordballades van The Black Heart Procession zijn weer terug na lang weggeweest. Geweldige toevoeging op hun al indrukwekkende oeuvre.

Nick Cave & Warren Ellis - White Lunar

Beide vaandeldragers in de alternatieve muziekbeleving; Warren Ellis als frontman van live-sensatie Dirty Three en lid van The Bad Seeds en multitalent (muzikant en schrijver) Nick Cave.

Deze dubbel-cd behelst al hun samenwerkingen voor uiteenlopende films als The Proposition, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Road.

Vic Chesnutt - At the Cut

Met de terugkeer van Guy Picciotto en begeleidingsband A Silver Mount Zion kwamen de spanning en de songwriterskills weer helemaal terug. De waardige opvolger van North Star Deserter!

Do Make Say Think - Other Truths

Ook deze plaat groeide vanaf de eerste luisterbeurt tot een fascinerend rijke nachtelijke uurtjes-plaat met soms geniale wendingen.

en de platen van Magnolia Electric co, Soulsavers' Broken , Oneida's Rated O en Mount Eerie's Winds Poem zijn ook nog in aanmerking gekomen voor een plekje in de rechterkolom als album van de maand.

Sommige jaren hebben meer maanden nodig; zoveel is duidelijk!

(Als ik nog ff wacht streeft de nieuwe Om, 'God is Good', de boel voorbij dus nu snel posten!)

Little Titans

God leeft in mijn hoofd. Zijn velden zijn er onmetelijk, zijn tuinen staan er vol schoone bloemen, die niet sterven, en statige vrouwen wandelen er naakt, vele duizenden. En de zon gaat er op en onder en schijnt laag en hoog en weer laag en 't eindeloze gebied is eindeloos 't zelfde en geen oogenblik gelijk. En breede rivieren stroomen er door met vele bochten en de zon schijnt er in en ze voeren 't licht naar de zee.
En aan de rivieren mijner gedachten zit ik stilletjes en genoeglijk en rook een steenen pijpje en voel de zon op mijn lijf schijnen en zie 't water stroomen, voortdurend stroomen naar 't onbekende.
En 't onbekende deert mij niet. En ik knik maar eens tegen de schoone vrouwen, die de bloemen plukken in mijn tuinen en hoor den wind ruischen door de hooge dennen, door de wouden der zekerheid, dat dit alles bestaat, omdat ik 't zoo verkies te denken. En ik ben dankbaar dat mij dit gegeven is. En in ootmoed pijp ik nog eens aan en voel mij God, de oneindigheid zelf.
Doelloos zit ik, Gods doel is de doelloosheid.

Vrees en Afschuw in Berlijn

And that, I think, was the handle

—that sense of inevitable victory over the forces of Old and Evil.

Not in any mean or military sense;

we didn’t need that.

Our energy would simply prevail.

There was no point in fighting —on our side or theirs.

We had all the momentum;

we were riding the crest of a high and beautiful wave. . . .

De helft van 2009

En we zijn weer op de helft van het jaar 2009.
Jemig, moet ik nu alweer 6 maanden samenvatten?

Hier is wat ik dit halve jaar op enigerlei moment koesterde :

1. Crippled Black Phoenix - The Resurrectionists/ Night Raiders
Collectief rond Electric Wizard Justin Greaves dat met dit dubbel-album hun voorlopige hoogtepunt bereikt. Geen noot teveel, ondanks zijn enorme lengte. De platenmaatschappj dacht er overigens anders over en knipte naar hartelust om er een enkel album van te maken. Het hele kunstwerk is het beste dat ik dit jaar hoorde!

2. Apse - Eras
Schrijven over muziek is soms vrijwel onmogelijk, deze mensen probeerden het. Als je daar niks mee kan moet je maar gewoon gaan luisteren, net als ik al vele malen deed en zal doen met dit voorzichtige meesterwerkje!

3. Mike Patton - A Perfect Place OST
Mike en ik deelden al de passie voor filmmuziek en in het bijzonder Ennio Morricone (zie de door Mike samengestelde dubbelcd op zijn Ipecac-label) en Angelo Badalamenti, maar nu heeft hij zelf zijn invloeden laten gelden en een heerlijke soundtrack afgeleverd.
MET het Mike Patton/ Ipecac - keurzegel!

4. Sunn O))) - Monoliths & Dimensions
DE RIFF uitgediept met behulp van Eyvind Kang en de zware bulgaarse stem van Attila van Mayhem en een veelvoud aan gasten. Iets minder zware kost dan voorheen.

5. Isis - Wavering Radiant
Misschien niet het nivo van Oceanic, toch weer een typisch goede Isis-plaat.
Bulldozert heerlijk over je heen. Extra credits voor waanzinnige vinylversie.

6. Oneida - Rated O
3 cd's vol met gruizige, onstuimige rommelende krautrock motoriek. Fenomenaal!

7. Pajo - Scream With Me
Gitzwarte folk-bewerkingen van een 9-tal ultieme misfits-songs.

8. Dälek - Gutter Tactics
Zwaar op de maag als altijd; glasharde industriele hiphop met nog hardere boodschappen.

9. Plaid - Heaven's Door
Uit het niets kwamen ze op de valreep van 2008 (ik hoorde hem pas een paar maanden later, dus vandaar pas in deze lijst) met deze Japanse soundtrack vol met heerlijke schuivende en rollende beats en synths.

10. Bardo Pond - Peri
Precies wat je van ze verwacht : een fantastische coherente set opgepoetste oudjes op de plaat slingeren...

11. Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Eagle
Ietsje teruggeschoven richting zijn smog-tijd met wederom (erg) goeie songs.

12. Dinosaur Jr. - Farm
De reunie in optima forma. Nooit gedacht dat ze nog een plaat zouden afleveren die zo tussen hun beste van eind jaren '80 en begin jaren '90 zou passen. J. Mascis soleert er flink op los.

13. Sonic Youth - The Eternal
Alle historie verzamelt zich in dit geslaagde album; zelfs Kim's afsluitende epic 'Massage the History' is van grote klasse.

14. Tortoise - Beacons of Ancestorship
Eerste luisterbeurt in de stille, duistere nacht nabij Joshua Tree was overweldigend. Bijna alles blijft nog steeds al tikkend, zwevend, groovend overeind!

15. Bonnie 'Prince' Billy - Beware
Middelmaat voor Bonnie is nog steeds top in het genre.

16. VA - The Limits of Control OST
Jim Jarmusch mag lekker zijn eigen mix-cd maken en besloot er een geweldige cocktail van Boris, Earth, Sunn O))) afgewisseld met obscure en minder obscure Spaanse artiesten. En met Jim's eigen bandje Bad Rabbit voegt ie ook niet onverdienstelijk materiaal toe.

17. Antony & the Johnsons - The Crying Light
Nog theatraler en dramatischer dan zijn debuut.

18. Alasdair Roberts - Spoils
De schotse troubadour komt met een prachtig vervolg vol met zijn tijdloze folksongs.

DVD :
Grails - Acid Rain

Heruitgaves/ Live :
Om - Conference Live
Neil Young - Archives volume I
Mark Kozelek - Lost Verses Live
Mark Kozelek - Find Me, Ruben Olivares: Live in Spain
Leonard Cohen - Live in London

compilaties :
Nadja - Numbness

Veel is nog niet helemaal beklonken en ingezonken, zoals Magnolia Electric co.'s nieuwe album en nog veel meer. Ben benieuwd wat er verschuift, vernieuwd en veranderd over 6 maanden!

Lilly's Rose

Frank Gehry ontwierp deze
Walt Disney Hall in Downtown LA voor Lilly, de weduwe van Walt.

(meer info hier)

Rusty America

De teloorgang van de Amerikaanse auto-industrie is niet van deze tijd...

(foto's van reis naar Zuidwest Amerika mei 2009)

Wals met Ari

Het moment waarop de soldaat zich niet meer kan buiten sluiten van alle traumatische oorlogs-ervaringen komt in de sublieme film 'Waltz with Bashir' op het moment dat hij in een verwoest hippodroom vol gewonde en gedode paarden zijn reflectie in de ogen van een stervend paard ziet.

Het verhaal behandelt de zoektocht van de regisseur/ hoofdpersoon/ ex-soldaat Ari Folman naar zijn eigen betrokkenheid bij en herinneringen aan de gruwelijke slachting in de Palestijnse kampen Sabra en Shatila. Door de 'documentaire' in oogverblindende animatie (met versterkende soundtrack) te brengen ontstaat erbij de kijker een zelfde afstandelijkheid als de regisseur met zijn eigen herinneringen/ ervaringen.

Net als de dissociatie van de soldaat en Folman kan de kijker zich door het gebruik van de animatie distantiëren van de realiteit. Maar net als de hoofdpersoon en de soldaat zullen wij ook de reis en de uitbarsting van de werkelijkheid niet kunnen ontlopen...

In de recensie van het NRC wordt de therapie die het maken van Waltz with Bashir voor Ari Folman was vergeleken met de uitleg die de Groningse bard/ dichter Jean Pierre Rawie ooit gaf over zijn gedicht Sterfbed, dat handelt over de dood van zijn vader. Dit gedicht wilde ik jullie niet onthouden :

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud,

voel ik de botten door zijn huid heen steken.

Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken

en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,

waar hij met krachteloze hand in klauwt;

ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,

en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen éen voor éen hetzelfde pad,

en worden met dezelfde maat gemeten;

ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:

straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten

hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Een veel uitgebreider en erg sterke beschrijving/ ontcijfering van deze film bevindt zich hier.

And more Billy...

Van de Drag City website nog meer info over de nieuwe

BILL CALLAHAN :

SOMETIMES I WISH WE
WERE AN EAGLE
LP/CD

1. Jim Cain
2. Eid Ma Clack Shaw
3. The Wind and The Dove
4. Rococo Zephyr
5. Too Many Birds
6. My Friend
7. All Thoughts Are Prey To Some Beast
8. Invocation of Ratiocination
9. Faith/Void

To be released on April 14, 2009

En dat klinkt allemaal als muziek in de oren met een paardje op de cover!

C'mon Billy

Het is natuurlijk niet fraai om iemand zijn relatie te misgunnen, toch kon ik enige vreugde niet onderdrukken toen ik las dat Bill Callahan (ookwel smog) en zijn Joanna Newsom elkaars geliefden niet meer waren.
Bill jammert hopelijk zijn liedjes weer ouderwets aan mekaar op zijn nieuwe album Sometimes I Wish We Were An Eagle (op 14 april te verschijnen op Drag City).

Hier alvast een voorproefje wat ie gaf op het door Sydney Music fest :



En zoals Bill zingt : "I used to be darker, then I got lighter, then I got dark again"!

De Zwarte Lijst (2008)

Allereerst Feliz 2009 (met paar kiekjes van the skies over Amsterdam ):

Maar voordat we ons storten op wat 2009 biedt, krijgt muzikaal 2008 voor de laatste keer de aandacht. Terugkijkend naar de lijst van 2007, moet ik concluderen dat 2007 gevarieerder lijkt, maar dat kan ook heel goed aan mijn luisterpatroon liggen. In ieder geval konden deze albums mij afgelopen jaar het meeste behagen :


1. Sun Kil Moon - April
   Deze plaat verwoordt en 'vergeluidt' het gevoel van verdriet, verloren liefde en herinneringen op zo'n intense en persoonlijke manier dat iedere andere plaat er dit jaar voor moest opschuiven in de rangorde. Een meesterwerk in de lijn van Songs:ohia's 'The Lioness', Smog's 'A River Ain't Too Much To Love' en Neil Young's 'After the Gold Rush'.
   
   
2. Ufomammut - Idolum
   Ondanks het feit dat mijn oren na hun geweld(ad)ige concert in Het Burgerweeshuis in Deventer nog steeds niet hersteld zijn, blijft dit toch een schitterende duistere maalstroom van zware metalen. Met prachtige bijdrage van Rose Kemp op sfeervol hoogtepunt Ammonia. Het artwork van de vinylbox is 1 van de fraaiste ooit en samen met nr. 4 zeker de 2 mooiste van dit jaar!
   
   
3. Shearwater - Rook
   En wederom klopt in mijn ogen alles aan deze plaat van Little Jonathan. Voorganger Palo Santo wordt geëvenaard en bij vlagen wordt Shearwater's universum zelfs nog uitgebreid.
   


4. Earth - The Bees Made Honey in the Lion's Skull
   Machtige plaat die na lang wachten eindelijk op de prachtige 'bible'-vinyl-versie verscheen en nu helemaal op zijn plek valt. Dylan Carlson weeft met zijn web van meeslepende gitaarkronkels een juweeltje.
   
   
5. Portishead - Third
   Na ruim een decennia nog zo voorop lopen en met een plaat komen die met gemak kan wedijveren met hun oude werk, getuigt van vakmanschap. De productie, zang en songs zijn van een originaliteit en klasse die zijn gelijke niet kent binnen de 'triphop. Gewoon weer een decennia koesteren en wie weet flikken ze het tegen die tijd nog een keer.
   
   
6. Grails - Doomsdayer's Holiday/ Take Refuge in Clean Living
   3 op een rij! Ze zijn er weer en dit jaar zelfs met een ep en lp. Het is mij een raadsel hoe ze zoveel invloeden tot zo'n eigen geluid hebben kunnen maken, maar ze flikken het op elke plaat weer en bij vlagen nog beter dan voorheen.
   
   
7. Micah P Hinson - And the Red Empire Orchestra
   Deze jongeman heeft een zwaar leven achter de rug en een paar goeie platen, maar op deze plaat klopt alles. Met een paar instant-singer-songwriter-klassiekers (When we Embraced, Throw the Stone) levert hij zijn beste album tot nu toe af.
   
   
8. Mount Eerie - Lost Wisdom/ Black Wooden Ceiling Opening/ Dawn
   Minimale begeleiding en een pracht van een tweede stem (Julie Doiron) brengen op deze ultrakorte plaat het Phil Elverum-universum (Microphones) tot bloei...
   De EP 'Black Wooden Ceiling Opening' is een full-band aangelegenheid en óf het nog neit genoeg was voegde hij daar Dawn aan toe, een boek+cd over zijn opname-tijd in een hutje in de duistere bossen van Noorwegen.
   
   
9. Bonnie 'Prince' Billy - Lie Down In The Light
   Lichter en opgewekter dan ooit, maar ook dat gaat Will Oldham met gemak af. Hij bouw lekker verder aan een van de meest indrukwekkende liedjesschrijvers-oeuvres van onze huidige tijd. Absolute hoogtepunt You Want That Picture kan in de prijzenkast!
   
   
10. Castanets - City of Refuge / Dub Refuge
    In een afgelegen motel in Nevada vertrouwde baardmans Ray Raposa deze 'vlucht'plaat aan de mensheid toe. Volgens King-Tubby recept kwam er een nog donkerder dub-tegenhanger achteraan. Uiteraard is 'City of Refuge' completer, maar de sfeer wordt op de dub-variant mooi doorgetrokken.
    
    
11. Irezumi - Endurance
    Net zo gefascineerd als ik door Shackleton's tocht naar de Noordpool, komt deze 21-jarige Franse ambient-artiest met 'zijn' soundtrack. Op een aantal 'flaws' (lees: samples uit slechte bioscoopfilm) na, is dit toch een heerlijke sfeervolle ambientplaat.
    
    
12. Conor Oberst - s/t
    Na het overgeproduceerde Cassadaga van s'man's band Bright Eyes werd het tijd om in een hutje in Mexico eens lekker ouderwets lol en muziek te maken. Meest aanstekelijke plaat van dit jaar.



13. Mogwai - The Hawk is Howling
    Mijn schotse vrienden wordt nog wel eens verweten dat ze uit hetzelfde vaatje tappen. Ik kan daar alleen maar aan toevoegen dat datgeen wat ze tappen, met de jaren alleen maar beter wordt. Niks nieuws, wel weer perfect opgebouwde en uitgevoerde postrock!
    


14. Bon Iver - For Emma, Forever ago
    Tja, kan ik hier nog over zeggen dat niet iedereen al gedaan heeft dit jaar. Een pracht-concert op End of the Road erbij en deze songs kwamen nog meer tot leven.
    


15. Sigur Ros - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
    Teleurstellend vergeleken met voorgangers, maar toch nog ruim boven het maaiveld uit, onder andere door uitschieters Ara Batur en Festival.
    


16. Giant Sand - Provisions
    Waarschijnlijk mijn favoriete band/artiest in het roadtrippin' americana-genre; Howe Gelb schopt weer laidback kont op dit gevarieerde werkje. Moest wedijveren met Calexico in dit genre en wint dat op punten. Mooie bijrollen van Neko Case en Isobell Campbell.
    
    
17. Alan Bishop & Richard Bishop - present The Brothers Unconnected
    Deze gebroeders halen hun hele Sun City Girls-oeuvre door de akoestische mangel. Denk daarbij niet aan kabbelende acoustica, maar aan hilarische teksten en uitbundige versies van hun gouwe ouwe.
    
    
18. Hush Arbors - Hush Arbors
    Uit de folk/americana-hoek komt deze mokerslag, mede door de prachtig in lagen opgebouwde muziek, niet in de minste plaats door toevoeging van electrische gitaar door zijn Six Organs of Admittance-maatje Ben Chasny op het nummer Follow Closely.
    
    
19. Boris - Smile
    Met de plaat worden ze beter en coherenter. Alle elementen (punk/metal/shoegaze) worden omgesmolten in een knallende bak herrie!
    


20. Fuck Buttons - Street Horrrsing
    Noise voor indie-nerds of Indie voor Noise-addicts. Noem het wat je wil, ik vind het allemaal prima klinken. Lekkere voortdenderende plaat!
    
    
21. Calexico - Carried to Dust
    Samen met Giant Sand hielden ze de roadtrip-americana-vibe gaande in huize Bruno.Deze voegde er nog wat Mexicaanse romantiek aan toe.
    
    
22. Ø - Oleva
    Mika Vainio, helft van Pan-sonic, heeft weer een wijdse, koude ambientplaat gemaakt dit jaar en ook die mag niet missen in deze lijst. Voor de late uurtjes!
    


23. Woods Family Creeps - s/t
    Vanuit de freakfolk-corner kwam deze onverwachtse klap. Soms catchy, chaotisch, dan weer donkere psychedelica. En uiteindelijk een erg sterke kampvuur-plaat.
    
    
24. Bardo Pond - Batholith
    Alles wat ze aanraken verandert in een of andere psychedelische substantie. En ik koester vrijwel elk album. More, more, more...
    
    
25. Woven Hand - Ten Stones
    16 Horsepower kwam dit jaar met een geweldige live dubbelaar, maar die dingt niet mee, gelukkig roert David Eugene Edwards zijn ziel bij Woven Hand. En doet dat hier weer met overgave.
    
    
26. Grouper - Draggin a Dead Deer up the Hill
    Langzaam kroop deze gruizige, verstilde plaat de afgelopen maanden mijn universum binnen en zie daar, duikt ie ook nog stiekem in mijn eindejaarslijst op.

Deze hebben er (net) niet voor gezorgd dat het meer dan een top 26 werd : Like a kind of Matador - Halfway to Dangerous, Madrugada - Madrugada, Matt Elliott - Howling Songs, Thalia Zedek Band - Liars and Prayers, 2562 - Aerials, Gang Gang Dance - Saint Dymphna.

Mijn opperste beste live-ervaringen van 2008 :

• Mogwai, Rivierenhof Antwerpen.
• Vic Chesnutt & A Silver Mount Zion, Paradiso.
• Shearwater, End of The Road Dorset.
• Ufomammut, Burgerweeshuis Deventer.
• Neil Young, Hammersmith Apollo Londen.
• Butthole Surfers, Melkweg.

En niet te vergeten de reissue van dit jaar :

Gas - Nah und Fern
Eindelijk Wolfgang Voigt's 4 unieke ambient-albums in een goedkoop doosje, smullen!

Thanks 2008!

HH

Afgelopen weekend voor de eerste keer geroken aan Hamburg en dat smaakte naar meer...
Het leverde ook nog de volgende plaatjes op :

Gauw weer terug!
(Danke Liebe)

Voorproefje

Voor iedereen die de eindejaars-lijstjes wil ontcijferen, hier is de uitleg van Yancey Strickler over die top 10's, die ik wel toepasselijk vond :

01 The Consensus Pick
The first choice sets the tone for the entire list. A critic can either go for the consensus top pick, which earn the trust of a reader, or could make a grand statement by choosing an unlikely number one. 95% of the time a critic will opt for the cultural product he likes that most other people like as well.

02 The Real Number One
I generally assume that the number two item on a Top Ten list is a writer's real number one, especially if it's something that's not especially familiar to the reader. It takes courage to put one's idiosyncratic tastes front and center; it's safer to tuck it in just a bit.

03 The One They Will No Longer Like Next Year
If any spot lends itself to listing something that a critic wants to like rather than actually likes, it's the third place. Maybe the critic likes the idea of the product more than the product itself. Maybe the critic thinks that the item gives him a certain amount of cultural capital to wield. In the movie world, this is known as The Foreign Film Slot.

04 The Disappointment
This is something that early on seemed like a potential number one, but that has not stood up well to repeated viewings/readings/listenings. Always avoid number four.

05 The Sentimental Favorite
Placed any higher and this would stick out as either pedestrian or foolhardy. Put here in the middle, it can instead be merely a curiosity. Number five is a good personality slot — you can tell a lot about a critic by what goes here.

06 Wish They Liked It More Than They Do
This is a retread of number four, only there were lower expectations going into it. There are good moments, but more than likely the critic is the only one who hears them.

07 The Popular Kid
The blockbuster/bestseller that the critic didn't completely dislike goes here, simply because it will give the reader a sense of comfort that will be needed through the final three.

08 The Token
Somewhere between number seven and number nine you'll get the token selection from a genre that a critic clearly has no business trafficking in. The token pick implies a much broader knowledge than actually exists. The token pick will almost always be laughed at by specialists in whatever genre, even if they too enjoy the product.

09 The Anonymous
It's here that the critic really shoves around his "heard it all" weight. Seemingly at random, a critic will pluck something from the abyss and declare it overlooked, then smugly sit back and admire his handiwork.

10 The Catch-All
Undoubtedly the preceding nine choices will omit some movement that the critic would be embarrassed to completely ignore, even if he did so during the previous year. To counteract that, the critic then arbitrarily chooses something that suggests that there could be 20 more items on the list that would be equally impressive and well-considered.

Mijn lijst zal hier hopelijk wederom niet aan voldoen, maar misschien pas ook ik dit keer in dit hokje van 'critics'!

Einde van de Weg 2008

Vorig weekend kon, na maanden vooruitkijken, de reis naar het End of the Road-festival in Dorset eindelijk aanvangen. Na een nachtelijke rit naar Duinkerke, ontwaakte ik pas echt toen onze veerboot de 'White Cliffs of Dover' in het vizier kreeg. Door glooiend Engeland en inclusief een lunch-stop bij de Rose and Thistle in Camberley, kwamen we eind van de middag op het End of the Road-festivalterrein aan.

En daar bleek dat de hevige buien, die we onderweg troffen, het schitterend gelegen terrein goed modderig hadden gemaakt.

De camping met prachtig uitzicht was echter door het vele hoge gras nog uitermate geschikt voor onze quick-up tent (echt max. 2 minuten!). Even schuilen in de tent voor wat later bleek het laatste buitje van het weekend

en op naar het terrein en vooral naar de tussen de bomen en priëlen gesitueerde Garden Stage, waar we nog een paar nummers van Micah P. Hinson opvingen...

Hieronder volgen chronologisch mijn bevindingen van dit perfect georganiseerde festival, mede door de drank (allerlei cider, veel soorten bier, cocktails) en het voedsel (heerlijke pizza's, superontbijt, baby-ribs) van niet-festival-nivo.

Vrijdag

Micah P Hinson
De eerste kennismaking met de Garden Stage en de donkere stem van Micah waren super, maar toch te kort om een ordinair cijfer te geven...

Dirty Three - 9
Een van de vele 'meest' geanticipeerde optredens na de 2 superconcerten vorig jaar op hun eigen ATP. En dit was weer top-entertainment met comedian/violist Warren Ellis, Jim White (1 van de beste drummers ter wereld in mijn ogen) en bassist Mick Turner, die een meesterlijk samenspel neerlegden. Wederom (out of this-) wereld's!

American Music Club - 7
Een paar nummers verder en ondanks dat ik hun platen graag mag, kon dit me niet raken, kon ook mijn 'short-attention' festival-enthousiasme zijn dat AMC er op dat moment niet in ging.

Conor Oberst - 8.5
De Garden Stage was voor het eerste volledige avondconcert helemaal van Conor. die met geweldige liedjes van zijn nieuwe gelijknamige album mij liet wenen(Milk Thistle) en dansen (I don't want to die in the hospital). Heerlijk avondje.

Akron/ Family
We zagen een vlaag van percussie en fluitspelende mannen in witte pakken en dus te weinig om hier een oordeel over te velllen.

Dead Meadow - 8
Heerlijke stoner-jaren '70 gitaren die de rocker in me toch echt nodig had na een dag vol met vooral lieflijke folk en alt.country (mijn enige beetje minpunt op dit festival, maar dat wist ik vantevoren!).

Miserable Rich - 5
In een rumoerige Local, de op 2 na grootste tent (of op 1 na kleinste), kwam dit fluisterende folk-gezelschap totaal niet uit de verf.

Voldaan van alle eerste indrukken dook ik mijn toch wel frisse tentje in om de volgende dag met een prachtig uitzicht over de Engelse heuvels uit mijn tent te ontwaken op weg naar de eerste volledige EotR-dag:

Zaterdag

The Accidental - 5
Na een degelijk begin van de dag (lees: goed ontbijt met koffie) werden we langzaam wakker en dat kon prima met dit oersaaie drumloze gezelschap; 1 nummer kon, maar elk volgend nummer was er 1 teveel.

Devon Sproule
Erna met de eerste cider van de dag richting het prachtig aangeklede bos/park met op de achtergrond deze met zomerhoed getooide zangeres, ene oor in andere weer uit, maar niet storend.

THINGUMAJIG*SAW - 7.5
Vervolgens in de gezelligste en kleinste tent, The Bimble Inn, naar dit onversterkte duistere folk-gezelschap en dat was een goeie keus, erg intense band.

Bon Iver - 8.5
En weer naar de volgende artiest wiens plaat For Emma, forever ago ik al lange tijd koesterde; ondanks dat hij zijn intieme plaat live met een volledige band bracht, was dit een geweldig concert (dat ik afgelopen vrijdag in Paradiso nog in de herhaling mocht aanschouwen!).

British Sea Power - 5
BSP is vaste gast bij EOTR, maar wij zijn er langs gelopen en hebben zeker niet langer dan een tiental sekonden richting podium gekeken, dat is wat zo'n sterk bezet festival met je doet.

Low - 8
De volgende hoogvliegers waren onze mormonen van Low, en duidelijk was dat voorman Alan Sparhawk weer in 1 van zijn dalen zat, en ondanks dat de setlist geweldig was, werd ie er niet gelukkig van.
Uiteindelijk (einde gemist vanwege op tijd zijn voor onderstaande vertoning!) barstte dit uit in een aanval van aggressie van Alan, waarbij hij zijn gitaar met veel geweld het publiek in slingerde en er, wonder boven wonder, niemand geraakt was naar we later hoorden. Muzikaal toch weer van hoog nivo.

Sun Kil Moon - 7.5
Dan eindelijk de live-vertolking van mijn meest beluisterde album van 2008, April.
In en op het tweede podium, the Big Top, waren zijn unieke gitaarsound en geweldige stem gelukkig van de partij en het prijsnummer Tonight the Sky ook, helaas wel in een ingekorte versie. Iets te weinig van zijn laatste album om mijn hooggespannen verwachtingen waar te maken.

Two Gallants - 8
Deze twee heren uit Amerika bevolken mijn airwaves ook al ruime tijd en het was erg goed om deze nummers live nog rauwer en intenser door deze tent te horen galmen. Wat een songs hebben dit tweetal al in hun oeuvre, petje af!

Shearwater - 9
Snel naar de kleine warme Local om nog zo'n gekoesterde artiest te zien; En wat een subliem optreden, wat een stem, wat een instrumentarium en geweldig songmateriaal van hun laatste twee albums, Palo Santo en Rook. Een van mijn vele hoogtepunten! Ga dat zien als ze langskomen...

Volledig 'lam' geslagen na een dag vol geweldige muziek, heerlijke hoeveelheden drank en eten, kroop ik weer richting campsite, en vannacht zou ik het zeker niet meer koud krijgen!

Zondag

Eerst maar even geld regelen in naburig gelegen Shaftesbury, prachtig dorp in de heuvels van Dorset, alwaar we meteen maar onze innerlijke mens klaarstoomden voor de laatste dag End of the Road.

Kimya Dawson - 6.5
Terug in het zonnetje met deze vlotte tante niet te ver uit de buurt, werden we alweer lekker opgewarmd.

Jason Molina - 8.5
Zijn cowboy-outfit heeft ie inmiddels ingewisseld voor een strak pak, maar zijn hart zit nog vol met crossroads, winding paths, wolven en manen. En ondanks dat Jason, tevens voorman van Magnolia Electric Co, niet van oude nummers houdt, waarvan hij vandaag slechts 2 (No Moon on the Water en What comes after the Blues) in petto had, was zijn nieuwe materiaal weer hartverscheurend mooi...


Bob Log III - 7
Zijn vertoning heeft hem inmiddels een flinke hoeveelheid nieuwgierigen opgeleverd en voor een volle Big Top leverde hij een hilarische, maar muzikaal eentonige, voorstelling af.


Billy Childish - 8.5
Mijn verrassing van het festival, wat een sublieme bassist had deze punklegende meegenomen, de nieuwe Kim Deal in een verpleegsters-pakje. Billy en co ramden er een heerlijke punk-rock-indie-set met een vleugje Pixies doorheen en knalden eruit met een vlammende versie van Hendrix' Fire. Dit was precies wat ik nodig had om mezelf wakker te schudden!

Richard Hawley - 5
Gezapig en voorspelbaar, ondanks dat het vele engelsen duidelijk wel kon bekoren. Dit is totaal niet mijn ding.

Tindersticks - 8
Fantastisch om deze stem nu eindelijk eens live te zien en het songmateriaal werd, met behulp van het mini-orkest, prachtig vertolkd. Helaas geen All the Love, van hun oude-tijden-doen-herlevende nieuwe plaat The Hungry Saw.

Calexico 7.5
De Garden Stage-afsluiter kreeg anderhalf uur om het publiek met hun mexicaanse klanken en stoffige woestijnverhalen te verwarmen en dit lukte prima, aangezien hun nieuwe plaat Carried to Dust beduidend sterker materiaal bevat dan zijn voorgangers.

Daarna nog even zwerven, drinken, atmosfeer opsnuiven om als eindhalte neer te ploffen in de filmtent bij The King of Kong, een hilarisch documentaire over het World Record Donkey Kong. De laatste krachten sleurden mijn vermoeide lijf richting tent.

Toch zeker 1 van de betere festivals die ik de laatste jaren heb bijgewoond en ik kan nog steeds geen reden bedenken waarom ik er volgend jaar niet 'gewoon' weer bij ben!

Voor (nog meer) foto's : check hier!

Holy Grails!

Oei ai, ik ben ervandoor maar niet voordat de nieuwe Gralen nog even een bommetje laten vallen in de vorm van dit nieuwe duistere werk genaamd Doomsdayer's Holiday (schrik niet van de cover!!!).

Als je nog sterkere maag hebt, probeer deze lugubere filmpjes es!

En als je dan nog niet bij mekaar op kan tellen dat het met de muziek, wederom bevolkt door Oosterse klanken, stoner baslijnen en Om-percussie, wel snor zit, is het ook best!

Ik ben weg naar onze westerburen voor het End of the Road-festival

Benieuwd hoe hoog de lat daar ligt.

De Vierde Weg

~ * ~
You have no business to believe me.

I ask you to believe nothing that you cannot verify for yourself. . .

If you have not a critical mind, your visit here is useless.
G.I. Gurdjieff
~ * ~

Antwerp is Burning!

Afgelopen weekend in een zonnig Antwerpen doorgebracht met m'n betere helft en vrienden, ook wel bloggers Miek, Narco Agent en Sakura Snow. Een fantastisch Bourgondisch weekend met als toetje het concert van Mogwai in de Rivierenhof, de plek waar 16 Horsepower hun laatste adem uitblies. En wat een plek: een groots opgezet park met prachtig bijbehorend openluchttheater!

Een welkome afwisseling met het Antwerpse 'centrum', want tijdens het weekend viel vooral de leegstand en het verval van de veelal 'beschermde' historische panden op :

In bijna alle straten was het contrast tussen opgeknapte en verwaarloosde panden erg groot.
Vreemd zaakje en bovenal zonde, omdat ik de kans klein schat dat ze nog gered konden worden en gezien de reeds aanwezige nieuwbouw, wordt het er vervolgens niet fraaier op.
(hier meer foto's)


Gelukkig waren er nog genoeg leuke restaurants/ café's/ terrassen over om de Belgische bieren en maaltijden langs te laten komen (is die croque-monsieur nou met de kaas bovenop of niet?).

Zondagavond was het tijd voor hoofddoel Mogwai in de open lucht en met vingers gekruisd (er was onweer voorspelt!) gingen we die kant op en gingen omgeven door bomen en gezellige belgen in het zonnetje (!!!) zitten om uiteindelijk alle weergoden samen met onze Schotse vrienden onder een oranje, brandende hemel te weerstaan.

Het nieuwe Mogwai-album The Hawk is Howling paste live prima tussen de vertrouwde geweldenaren (lees : Like Herod, Cody, We're No Here) van weleer.

Vooral in het tweede gedeelte ging het crescendo met (ook de wind zette kort en hevig aan tijdens het begin van) vierluik Like Herod/Batcat/ Helicon 2/ Cody en niet te vergeten afsluiter We're No Here dat het concert afsluitte met een door de bomen galmende gitaarfeedback-eruptie!

Setlist Mogwai:

1. The precipice
2. Friend of the night
3. I love you, I’m going to blow you up your school
4. Ithica
5. Scotland’s shame
6. Hunted by a freak
7. I’m Jim Morrison, I’m dead
8. Like Herod
9. Batcat (check live-video op YouTube)
10. Helicon 2
11. Cody
12. Thank you space expert
13. 2 Rights make 1 wrong
14. We’re no here

Wat mij betreft volgend jaar die Rivierenhof in de gaten houden, prachtige locatie en ondanks dat Antwerpen 'in de fik' staat blijft het een leuke stad...

Half jaarcijfers

Micah P Hinson - & the Red Empire Orchestra
Elke song is een levensles an sich en het hele album is zowel muzikaal als inhoudelijk van de aller-bovenste plank.

Ufomammut - Idolum
Duisterder dan ooit en veelzijdiger klonken ze nog nooit; de metershoge muren van gitaren en riffs zijn gebleven.

Conor Oberst - Conor Oberst & the Mystical Valley Band
zoveel lol en zoveel liedjesschrijvers-talent levert een heerlijke feel-goodplaat met aantal prachtige vertragende momenten op.

Calexico - Carried to Dust
Terug naar het Californisch-Mexicaanse verbond dat ze op eerdere platen als Black Light zo perfect illustreerden.

Kazuki Tomokawa - Blue Water, Red Water
Meest toegankelijke, maar daardoor niet minder typische Kazuki-plaat

Fuck Buttons - Street Horrrsing
Puike dansbare noise-krautrock

Nadja - The Bungled & the Botched
Vele releases verder, en eerlijkheidshalve ook heel wat herhalingsoefeningen verder, is dit toch weer een goed voorbeeld van de sublieme kracht van Nadja verspreid over 2 prachtig opgebouwde songs.

Portishead - Third
Lang genoeg gewacht met genoeg materiaal om hun debuut te evenaren

Sun Kil Moon - April
Toch wel de meest emotionele plaat voor mij van het jaar so far! De vele verwijzingen naar zijn overleden zus en het feit dat ik half Zuid-Afrika ben doorgereden met deze plaat helpt daarbij ook...

Boris - Smile
Boris slaagt er na Pink nog beter in om al hun invloeden (stoner, shoegaze, punk) in 1 vette vuist te ballen.

Ø - Oleva
De helft van Pan Sonic brauwt rustig in dub-vaarwater verder richting de idm

Shearwater - Rook
Overal vogeltjes die deze prachtplaat bevolken. "Little Jonathan" flikt het hem weer!

Irezumi - Endurance
Meest koude verstilde ambient-plaat van dit jaar, misschien omdat biosphere even op zijn berg zit.

Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
Vrolijker en uitbundiger dan ooit, maar niet minder Sigur Ros.

Bardo Pond - Batholith
Altijd goed, altijd hoogwaardig, altijd meeslepend.

Bon Iver - For Emma, Forever ago
Veel mensen verstoppen zich in een hutje om een plaat te maken, maar weinig komen er met zo'n plaat vandaan...

Mount Eerie - Black Wooden Ceiling Opening
Ook zo'n hutbewoner die besloot om ook es met een band in de weer te gaan, supercombinatie!

Ga ook maar es een hut zoeken ergens en de natuur van mezelf leren kennen, om vervolgens na een zeer interressante levensles met een absolute bout-plaat op de proppen te komen...
Ach, verwoorden is niet mijn sterkste kant, maar genieten des te meer!

Ohsom

Mijn favoriete strandfeest-met-kampvuur-album, alleen hoor ik zulk soorts nooit bij den strandtenten waar ik dan wel es ben

mmm...

misschien toch maar es een eigen beginnen waar we weer ouderwets van alles kunnen draaien; shows van de mannetjes van de radio, radio bergeijk, plaatjes van neil young, americana a la giant sand/will oldham/smog, of een ander gekke, maar goeie plaat in de ochtend, eind van de middag/begin van de avond wat aparte zooi erdoorheen als fuck buttons, zombie zombie (bovenstaande youtube-clip) of iets electronisch laidbacks als nieuwe portishead, nieuwe tricky, autechre, om dan later in de avond af en toe door te knallen met lekkere punk/metal via bad religion, shellac, isis, boris of wat dan ook. Zo nu en dan een avond doorhalen met zware dubtechno a la maurizio, pole, of lekkere drum n bass en combineren met werk als onderaan deze post van bong-ra. En dan lekker uitchillen tot in de laatste uurtjes op gek spul als biosphere, sunn o))) of een andere postrock-plaat voor de late uurtjes (the for carnation, lanterna).

mmm...

toch maar rap mijn eigen hangmatje weer es ophangen op mijn balkonnetje om dit te verwezenlijken, aangezien ik mijn eigen daadkracht niet al te hoog inschat!

Alhoewel die hangmat dat ook niet zal gaan vergemakkelijken

mmm

ik zet bovenstaande youtubeclip nog maar es op!

Vogeltjes lokken

Ten tijde van hun vorige album Palo Santo raakte ik volledig in de ban van de stem en de teksten van Jonathan Meiburg, ookwel Shearwater, de betere helft van Okkervil River. Het werd zelfs mijn favoriete vocale album van 2006.

Vorig jaar kwam de 'expanded version' van deze klassieker, met een opnieuw gemixte versie en veel ander moois uit dezelfde sessies, en trof ik 'Little Johnny' (zoals Bill hem noemde) bij een geweldig optreden van mijn alltime favorite Bill Callahan/Smog (ATP) aan in een ondergeschikte rol als toetsenist.

Dit is 1 van die staaltjes van Palo Santo live :




De nieuwe plaat 'Rook', met de briljante vooruitgesnelde single 'Rooks', komt ook weer langzaam binnen en de teksten en geluiden zijn weer omgeven door mystiek en bovenal vogels :

Naast zijn muzikale beslommeringen is hij namelijk als vogelliefhebber vaak maanden aaneen op desolate plekken als de Galapagos en Falkland geweest om met zijn tentje tussen de vogels te denken, te observeren en te schrijven. Voor een aantal interressante filmpjes over de 'Rooks' van de Falkland-eilanden door de ogen van Ornitholoog Jonathan Meiburg, check hier!

Bizondere man, bizondere muziek, klein minpuntje weliswaar dat ze in het kielzog van Koudplee door de VS gaan toeren ipv de kleine zaaltjes van Europa te bewieroken. Maar deze plaat staat weer als de vogellokker op de hoes :

en daar kan ik voorlopig wel mee vooruit...

The For (reïn-)Carnation

Lang geleden dat ik bij de eerste luisterbeurt zo overdonderd was door de 'sheer beauty' van een album als bij beluistering van het titelloze album uit 2000 van supergroep The For Carnation.




Toen ik dit stuk vinyl op ebay tegenkwam en erover begon te lezen, leek het me overduidelijk dat het in mijn straatje zou passen. Slint-voorman Brian McMahan die een vertraagde en verstilde Slint-variant doet samen met topmuzikanten van Tortoise e.a. klinkt mij letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren.

En toen ik afgelopen zondagmiddag aan mijn eerste draaibeurt begon, was ik meteen verkocht; de vertrouwde stem van Slint, die ik al zolang koester, bovenop een briljant subtiel muzikaal bedje; de klasse druipt van deze plaat af !

Alhoewel ik begrijp dat niet iedereen dit kan behapstukken is het gesneden koek voor diegene die de rustige kant van Slint en de subtiliteit van Tortoise kunnen waarderen.

Die mensen zouden er goed aan doen dit is binnen te laten sijpelen!

Zes organen bespelen

Elisa up in smoke

Bang ten

Mijn kijk op het geheel...

Na een lang zomers weekend toch in de Ekko belandt om, na het geweldige concert van Six Organs of Admittance in de bovenzaal van Paradiso vorig jaar, toch weer van de partij te zijn.

Het voorprogramma Roommate kon me niet bekoren en in de bar was het duidelijk beter toeven . Tegen tienen was dan eindelijk de hoofdact aan de beurt. Het verschil met vorig jaar was de toevoeging van een drummer en dit was mijns inziens niet altijd even suksesvol. Vorige keer had het meer impakt op me, wat niet wil wegnemen dat de songs en het gitaarspel van Ben Chasny en Elisa Ambrogio (Magik Markers) nog steeds staan als een psychedelisch huis...

Klauw Jongens Klauw

Peter is (ook) terug.

Doe effe lekker gek voor de vrijheid

Zo, ik ben weer terug en zo is Peter te Bos en zijn kameraden.
3 weken door Zuid Afrika langs bergen en dalen (foto's volgen later) met in de auto o.a. de nieuwe Nick Cave Dig Lazarus Dig om vast voor het teleurstellende concert te oefenen van vorige week maandag. Het geluk was dat dit album niet al te lang duurde en de cd-r ook nog de nieuwe Claw Boys Claw kon bevatten en nog wat oude CBC-krakers als Weatherman en Rosie.

En dat reed toch beter.

Laten ze gisteren nou met de betere nummers van de nieuwe plaat en deze twee klassiekers beginnen op Bevrijdingspop Haarlem. De zwetende versie van Weatherman bracht me rechtstreeks terug naar de kustroute r44. Nick Cave was gauw vergeten toen Peter zijn mannen aanspoorde om vol gas te geven. Zijn humeur was opperbest en zijn fratsen zorgden in ieder geval voor een buitengwoon vermakelijk concert...

Rosie for a day

Op volle toeren

Peter 'Petje Af' te Bos.

Black Wooden Cab Ceiling Kil Moon

Fraaie backseat-optredens van interressante muzikanten op de Black Cab Sessions - site, waar ze meestal in de intieme setting van een oude Londense taxi hun liedjes ten gehore brengen, met uiteraard voor mij het hoogtepunt Smog met River Guard, wat een tekst blijft dat toch over geestelijke vrijheid en wat niet al :



en nog een paar fraaie :





en tevens een van de mooiste nummers van het jaar wat mij betreft van een cd die deze maand het album van de maand moet delen met Bardo Pond, omdat ik die nooit wil buiten sluiten, als dank voor het openen van mijn ogen (ik wilde zeggen : 'voor een bepaalde stijl, maar denk dat ik gewoon laat bij : 'het openen van mijn ogen' Punt).

Sun Kil Moon - Tonight the Sky

Als deze twee topplaten er niet waren en de nieuwe Mount Eerie, voorheen Microphones, niet een ep/ 10" was geweest, dan wellicht had ie er zeker bij gemoeten, goeie derde dus!
Wel zeer de moeite waard, dit monster van de normaal zeer ingetogen Phil Elverum is genaamd Black Wooden Ceiling Opening.

Idolum

Er komt een nieuwe Ufomammut op Supernatural Cat het label van italiaans kunstenaar Malleus.

Idolum is het Latijnse woord voor een schim/ spook of beeld/ idee. Hoe dit in het universum van Ufomammut te passen, moet je zelf maar bepalen. Hun vorige albums Godlike Snake, Snailking maar bovenal Lucifer's songs zorgden bij mij al voor apocalyptische verschijnselen. En als de voortekenen niet liegen en dat doen ze haast nooit anders waren het geen voortekenen.

Deze review bijvoorbeeld doet me het bloed, eh, water in de mond lopen. En dan heb ik het nog niet eens over de package/ art zelf. Zie hier!

Het ziet er naar uit dat dit een geweldig pakket wordt, dat lekker op me ligt te wachten als ik eind april vanuit zuidelijk Afrika terugkeer.

Nu eerst maar es mijn muziek op orde maken voor de roadtrip door zuid-Afrika over twee weekjes...

Silent waters

The ballad of Frankie Lee and Judas Priest

And the Circus Leaves Town...

Fosfor

Phosphorescent- At Death, Proclamation

Een nieuwe link toegevoegd, Said the Gramophone, die claimt één van de eerste mp3-blogs te zijn, enfin...
Ik kwam er terecht, omdat er een stukje geschreven stond over 1 van de betere nummers van Phosphorescent's prima album 'Pride' van vorig jaar, en wel het nummer Cocaine Lights (en dat lijkt me een betere aanbeveling).