Lilly's Rose

Frank Gehry ontwierp deze
Walt Disney Hall in Downtown LA voor Lilly, de weduwe van Walt.

(meer info hier)

Rusty America

De teloorgang van de Amerikaanse auto-industrie is niet van deze tijd...

(foto's van reis naar Zuidwest Amerika mei 2009)

Wals met Ari

Het moment waarop de soldaat zich niet meer kan buiten sluiten van alle traumatische oorlogs-ervaringen komt in de sublieme film 'Waltz with Bashir' op het moment dat hij in een verwoest hippodroom vol gewonde en gedode paarden zijn reflectie in de ogen van een stervend paard ziet.

Het verhaal behandelt de zoektocht van de regisseur/ hoofdpersoon/ ex-soldaat Ari Folman naar zijn eigen betrokkenheid bij en herinneringen aan de gruwelijke slachting in de Palestijnse kampen Sabra en Shatila. Door de 'documentaire' in oogverblindende animatie (met versterkende soundtrack) te brengen ontstaat erbij de kijker een zelfde afstandelijkheid als de regisseur met zijn eigen herinneringen/ ervaringen.

Net als de dissociatie van de soldaat en Folman kan de kijker zich door het gebruik van de animatie distantiëren van de realiteit. Maar net als de hoofdpersoon en de soldaat zullen wij ook de reis en de uitbarsting van de werkelijkheid niet kunnen ontlopen...

In de recensie van het NRC wordt de therapie die het maken van Waltz with Bashir voor Ari Folman was vergeleken met de uitleg die de Groningse bard/ dichter Jean Pierre Rawie ooit gaf over zijn gedicht Sterfbed, dat handelt over de dood van zijn vader. Dit gedicht wilde ik jullie niet onthouden :

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud,

voel ik de botten door zijn huid heen steken.

Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken

en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,

waar hij met krachteloze hand in klauwt;

ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,

en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen éen voor éen hetzelfde pad,

en worden met dezelfde maat gemeten;

ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:

straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten

hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Een veel uitgebreider en erg sterke beschrijving/ ontcijfering van deze film bevindt zich hier.

And more Billy...

Van de Drag City website nog meer info over de nieuwe

BILL CALLAHAN :

SOMETIMES I WISH WE
WERE AN EAGLE
LP/CD

1. Jim Cain
2. Eid Ma Clack Shaw
3. The Wind and The Dove
4. Rococo Zephyr
5. Too Many Birds
6. My Friend
7. All Thoughts Are Prey To Some Beast
8. Invocation of Ratiocination
9. Faith/Void

To be released on April 14, 2009

En dat klinkt allemaal als muziek in de oren met een paardje op de cover!

C'mon Billy

Het is natuurlijk niet fraai om iemand zijn relatie te misgunnen, toch kon ik enige vreugde niet onderdrukken toen ik las dat Bill Callahan (ookwel smog) en zijn Joanna Newsom elkaars geliefden niet meer waren.
Bill jammert hopelijk zijn liedjes weer ouderwets aan mekaar op zijn nieuwe album Sometimes I Wish We Were An Eagle (op 14 april te verschijnen op Drag City).

Hier alvast een voorproefje wat ie gaf op het door Sydney Music fest :



En zoals Bill zingt : "I used to be darker, then I got lighter, then I got dark again"!

De Zwarte Lijst (2008)

Allereerst Feliz 2009 (met paar kiekjes van the skies over Amsterdam ):

Maar voordat we ons storten op wat 2009 biedt, krijgt muzikaal 2008 voor de laatste keer de aandacht. Terugkijkend naar de lijst van 2007, moet ik concluderen dat 2007 gevarieerder lijkt, maar dat kan ook heel goed aan mijn luisterpatroon liggen. In ieder geval konden deze albums mij afgelopen jaar het meeste behagen :


1. Sun Kil Moon - April
   Deze plaat verwoordt en 'vergeluidt' het gevoel van verdriet, verloren liefde en herinneringen op zo'n intense en persoonlijke manier dat iedere andere plaat er dit jaar voor moest opschuiven in de rangorde. Een meesterwerk in de lijn van Songs:ohia's 'The Lioness', Smog's 'A River Ain't Too Much To Love' en Neil Young's 'After the Gold Rush'.
   
   
2. Ufomammut - Idolum
   Ondanks het feit dat mijn oren na hun geweld(ad)ige concert in Het Burgerweeshuis in Deventer nog steeds niet hersteld zijn, blijft dit toch een schitterende duistere maalstroom van zware metalen. Met prachtige bijdrage van Rose Kemp op sfeervol hoogtepunt Ammonia. Het artwork van de vinylbox is 1 van de fraaiste ooit en samen met nr. 4 zeker de 2 mooiste van dit jaar!
   
   
3. Shearwater - Rook
   En wederom klopt in mijn ogen alles aan deze plaat van Little Jonathan. Voorganger Palo Santo wordt geëvenaard en bij vlagen wordt Shearwater's universum zelfs nog uitgebreid.
   


4. Earth - The Bees Made Honey in the Lion's Skull
   Machtige plaat die na lang wachten eindelijk op de prachtige 'bible'-vinyl-versie verscheen en nu helemaal op zijn plek valt. Dylan Carlson weeft met zijn web van meeslepende gitaarkronkels een juweeltje.
   
   
5. Portishead - Third
   Na ruim een decennia nog zo voorop lopen en met een plaat komen die met gemak kan wedijveren met hun oude werk, getuigt van vakmanschap. De productie, zang en songs zijn van een originaliteit en klasse die zijn gelijke niet kent binnen de 'triphop. Gewoon weer een decennia koesteren en wie weet flikken ze het tegen die tijd nog een keer.
   
   
6. Grails - Doomsdayer's Holiday/ Take Refuge in Clean Living
   3 op een rij! Ze zijn er weer en dit jaar zelfs met een ep en lp. Het is mij een raadsel hoe ze zoveel invloeden tot zo'n eigen geluid hebben kunnen maken, maar ze flikken het op elke plaat weer en bij vlagen nog beter dan voorheen.
   
   
7. Micah P Hinson - And the Red Empire Orchestra
   Deze jongeman heeft een zwaar leven achter de rug en een paar goeie platen, maar op deze plaat klopt alles. Met een paar instant-singer-songwriter-klassiekers (When we Embraced, Throw the Stone) levert hij zijn beste album tot nu toe af.
   
   
8. Mount Eerie - Lost Wisdom/ Black Wooden Ceiling Opening/ Dawn
   Minimale begeleiding en een pracht van een tweede stem (Julie Doiron) brengen op deze ultrakorte plaat het Phil Elverum-universum (Microphones) tot bloei...
   De EP 'Black Wooden Ceiling Opening' is een full-band aangelegenheid en óf het nog neit genoeg was voegde hij daar Dawn aan toe, een boek+cd over zijn opname-tijd in een hutje in de duistere bossen van Noorwegen.
   
   
9. Bonnie 'Prince' Billy - Lie Down In The Light
   Lichter en opgewekter dan ooit, maar ook dat gaat Will Oldham met gemak af. Hij bouw lekker verder aan een van de meest indrukwekkende liedjesschrijvers-oeuvres van onze huidige tijd. Absolute hoogtepunt You Want That Picture kan in de prijzenkast!
   
   
10. Castanets - City of Refuge / Dub Refuge
    In een afgelegen motel in Nevada vertrouwde baardmans Ray Raposa deze 'vlucht'plaat aan de mensheid toe. Volgens King-Tubby recept kwam er een nog donkerder dub-tegenhanger achteraan. Uiteraard is 'City of Refuge' completer, maar de sfeer wordt op de dub-variant mooi doorgetrokken.
    
    
11. Irezumi - Endurance
    Net zo gefascineerd als ik door Shackleton's tocht naar de Noordpool, komt deze 21-jarige Franse ambient-artiest met 'zijn' soundtrack. Op een aantal 'flaws' (lees: samples uit slechte bioscoopfilm) na, is dit toch een heerlijke sfeervolle ambientplaat.
    
    
12. Conor Oberst - s/t
    Na het overgeproduceerde Cassadaga van s'man's band Bright Eyes werd het tijd om in een hutje in Mexico eens lekker ouderwets lol en muziek te maken. Meest aanstekelijke plaat van dit jaar.



13. Mogwai - The Hawk is Howling
    Mijn schotse vrienden wordt nog wel eens verweten dat ze uit hetzelfde vaatje tappen. Ik kan daar alleen maar aan toevoegen dat datgeen wat ze tappen, met de jaren alleen maar beter wordt. Niks nieuws, wel weer perfect opgebouwde en uitgevoerde postrock!
    


14. Bon Iver - For Emma, Forever ago
    Tja, kan ik hier nog over zeggen dat niet iedereen al gedaan heeft dit jaar. Een pracht-concert op End of the Road erbij en deze songs kwamen nog meer tot leven.
    


15. Sigur Ros - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
    Teleurstellend vergeleken met voorgangers, maar toch nog ruim boven het maaiveld uit, onder andere door uitschieters Ara Batur en Festival.
    


16. Giant Sand - Provisions
    Waarschijnlijk mijn favoriete band/artiest in het roadtrippin' americana-genre; Howe Gelb schopt weer laidback kont op dit gevarieerde werkje. Moest wedijveren met Calexico in dit genre en wint dat op punten. Mooie bijrollen van Neko Case en Isobell Campbell.
    
    
17. Alan Bishop & Richard Bishop - present The Brothers Unconnected
    Deze gebroeders halen hun hele Sun City Girls-oeuvre door de akoestische mangel. Denk daarbij niet aan kabbelende acoustica, maar aan hilarische teksten en uitbundige versies van hun gouwe ouwe.
    
    
18. Hush Arbors - Hush Arbors
    Uit de folk/americana-hoek komt deze mokerslag, mede door de prachtig in lagen opgebouwde muziek, niet in de minste plaats door toevoeging van electrische gitaar door zijn Six Organs of Admittance-maatje Ben Chasny op het nummer Follow Closely.
    
    
19. Boris - Smile
    Met de plaat worden ze beter en coherenter. Alle elementen (punk/metal/shoegaze) worden omgesmolten in een knallende bak herrie!
    


20. Fuck Buttons - Street Horrrsing
    Noise voor indie-nerds of Indie voor Noise-addicts. Noem het wat je wil, ik vind het allemaal prima klinken. Lekkere voortdenderende plaat!
    
    
21. Calexico - Carried to Dust
    Samen met Giant Sand hielden ze de roadtrip-americana-vibe gaande in huize Bruno.Deze voegde er nog wat Mexicaanse romantiek aan toe.
    
    
22. Ø - Oleva
    Mika Vainio, helft van Pan-sonic, heeft weer een wijdse, koude ambientplaat gemaakt dit jaar en ook die mag niet missen in deze lijst. Voor de late uurtjes!
    


23. Woods Family Creeps - s/t
    Vanuit de freakfolk-corner kwam deze onverwachtse klap. Soms catchy, chaotisch, dan weer donkere psychedelica. En uiteindelijk een erg sterke kampvuur-plaat.
    
    
24. Bardo Pond - Batholith
    Alles wat ze aanraken verandert in een of andere psychedelische substantie. En ik koester vrijwel elk album. More, more, more...
    
    
25. Woven Hand - Ten Stones
    16 Horsepower kwam dit jaar met een geweldige live dubbelaar, maar die dingt niet mee, gelukkig roert David Eugene Edwards zijn ziel bij Woven Hand. En doet dat hier weer met overgave.
    
    
26. Grouper - Draggin a Dead Deer up the Hill
    Langzaam kroop deze gruizige, verstilde plaat de afgelopen maanden mijn universum binnen en zie daar, duikt ie ook nog stiekem in mijn eindejaarslijst op.

Deze hebben er (net) niet voor gezorgd dat het meer dan een top 26 werd : Like a kind of Matador - Halfway to Dangerous, Madrugada - Madrugada, Matt Elliott - Howling Songs, Thalia Zedek Band - Liars and Prayers, 2562 - Aerials, Gang Gang Dance - Saint Dymphna.

Mijn opperste beste live-ervaringen van 2008 :

• Mogwai, Rivierenhof Antwerpen.
• Vic Chesnutt & A Silver Mount Zion, Paradiso.
• Shearwater, End of The Road Dorset.
• Ufomammut, Burgerweeshuis Deventer.
• Neil Young, Hammersmith Apollo Londen.
• Butthole Surfers, Melkweg.

En niet te vergeten de reissue van dit jaar :

Gas - Nah und Fern
Eindelijk Wolfgang Voigt's 4 unieke ambient-albums in een goedkoop doosje, smullen!

Thanks 2008!

HH

Afgelopen weekend voor de eerste keer geroken aan Hamburg en dat smaakte naar meer...
Het leverde ook nog de volgende plaatjes op :

Gauw weer terug!
(Danke Liebe)

Voorproefje

Voor iedereen die de eindejaars-lijstjes wil ontcijferen, hier is de uitleg van Yancey Strickler over die top 10's, die ik wel toepasselijk vond :

01 The Consensus Pick
The first choice sets the tone for the entire list. A critic can either go for the consensus top pick, which earn the trust of a reader, or could make a grand statement by choosing an unlikely number one. 95% of the time a critic will opt for the cultural product he likes that most other people like as well.

02 The Real Number One
I generally assume that the number two item on a Top Ten list is a writer's real number one, especially if it's something that's not especially familiar to the reader. It takes courage to put one's idiosyncratic tastes front and center; it's safer to tuck it in just a bit.

03 The One They Will No Longer Like Next Year
If any spot lends itself to listing something that a critic wants to like rather than actually likes, it's the third place. Maybe the critic likes the idea of the product more than the product itself. Maybe the critic thinks that the item gives him a certain amount of cultural capital to wield. In the movie world, this is known as The Foreign Film Slot.

04 The Disappointment
This is something that early on seemed like a potential number one, but that has not stood up well to repeated viewings/readings/listenings. Always avoid number four.

05 The Sentimental Favorite
Placed any higher and this would stick out as either pedestrian or foolhardy. Put here in the middle, it can instead be merely a curiosity. Number five is a good personality slot — you can tell a lot about a critic by what goes here.

06 Wish They Liked It More Than They Do
This is a retread of number four, only there were lower expectations going into it. There are good moments, but more than likely the critic is the only one who hears them.

07 The Popular Kid
The blockbuster/bestseller that the critic didn't completely dislike goes here, simply because it will give the reader a sense of comfort that will be needed through the final three.

08 The Token
Somewhere between number seven and number nine you'll get the token selection from a genre that a critic clearly has no business trafficking in. The token pick implies a much broader knowledge than actually exists. The token pick will almost always be laughed at by specialists in whatever genre, even if they too enjoy the product.

09 The Anonymous
It's here that the critic really shoves around his "heard it all" weight. Seemingly at random, a critic will pluck something from the abyss and declare it overlooked, then smugly sit back and admire his handiwork.

10 The Catch-All
Undoubtedly the preceding nine choices will omit some movement that the critic would be embarrassed to completely ignore, even if he did so during the previous year. To counteract that, the critic then arbitrarily chooses something that suggests that there could be 20 more items on the list that would be equally impressive and well-considered.

Mijn lijst zal hier hopelijk wederom niet aan voldoen, maar misschien pas ook ik dit keer in dit hokje van 'critics'!

Einde van de Weg 2008

Vorig weekend kon, na maanden vooruitkijken, de reis naar het End of the Road-festival in Dorset eindelijk aanvangen. Na een nachtelijke rit naar Duinkerke, ontwaakte ik pas echt toen onze veerboot de 'White Cliffs of Dover' in het vizier kreeg. Door glooiend Engeland en inclusief een lunch-stop bij de Rose and Thistle in Camberley, kwamen we eind van de middag op het End of the Road-festivalterrein aan.

En daar bleek dat de hevige buien, die we onderweg troffen, het schitterend gelegen terrein goed modderig hadden gemaakt.

De camping met prachtig uitzicht was echter door het vele hoge gras nog uitermate geschikt voor onze quick-up tent (echt max. 2 minuten!). Even schuilen in de tent voor wat later bleek het laatste buitje van het weekend

en op naar het terrein en vooral naar de tussen de bomen en priëlen gesitueerde Garden Stage, waar we nog een paar nummers van Micah P. Hinson opvingen...

Hieronder volgen chronologisch mijn bevindingen van dit perfect georganiseerde festival, mede door de drank (allerlei cider, veel soorten bier, cocktails) en het voedsel (heerlijke pizza's, superontbijt, baby-ribs) van niet-festival-nivo.

Vrijdag

Micah P Hinson
De eerste kennismaking met de Garden Stage en de donkere stem van Micah waren super, maar toch te kort om een ordinair cijfer te geven...

Dirty Three - 9
Een van de vele 'meest' geanticipeerde optredens na de 2 superconcerten vorig jaar op hun eigen ATP. En dit was weer top-entertainment met comedian/violist Warren Ellis, Jim White (1 van de beste drummers ter wereld in mijn ogen) en bassist Mick Turner, die een meesterlijk samenspel neerlegden. Wederom (out of this-) wereld's!

American Music Club - 7
Een paar nummers verder en ondanks dat ik hun platen graag mag, kon dit me niet raken, kon ook mijn 'short-attention' festival-enthousiasme zijn dat AMC er op dat moment niet in ging.

Conor Oberst - 8.5
De Garden Stage was voor het eerste volledige avondconcert helemaal van Conor. die met geweldige liedjes van zijn nieuwe gelijknamige album mij liet wenen(Milk Thistle) en dansen (I don't want to die in the hospital). Heerlijk avondje.

Akron/ Family
We zagen een vlaag van percussie en fluitspelende mannen in witte pakken en dus te weinig om hier een oordeel over te velllen.

Dead Meadow - 8
Heerlijke stoner-jaren '70 gitaren die de rocker in me toch echt nodig had na een dag vol met vooral lieflijke folk en alt.country (mijn enige beetje minpunt op dit festival, maar dat wist ik vantevoren!).

Miserable Rich - 5
In een rumoerige Local, de op 2 na grootste tent (of op 1 na kleinste), kwam dit fluisterende folk-gezelschap totaal niet uit de verf.

Voldaan van alle eerste indrukken dook ik mijn toch wel frisse tentje in om de volgende dag met een prachtig uitzicht over de Engelse heuvels uit mijn tent te ontwaken op weg naar de eerste volledige EotR-dag:

Zaterdag

The Accidental - 5
Na een degelijk begin van de dag (lees: goed ontbijt met koffie) werden we langzaam wakker en dat kon prima met dit oersaaie drumloze gezelschap; 1 nummer kon, maar elk volgend nummer was er 1 teveel.

Devon Sproule
Erna met de eerste cider van de dag richting het prachtig aangeklede bos/park met op de achtergrond deze met zomerhoed getooide zangeres, ene oor in andere weer uit, maar niet storend.

THINGUMAJIG*SAW - 7.5
Vervolgens in de gezelligste en kleinste tent, The Bimble Inn, naar dit onversterkte duistere folk-gezelschap en dat was een goeie keus, erg intense band.

Bon Iver - 8.5
En weer naar de volgende artiest wiens plaat For Emma, forever ago ik al lange tijd koesterde; ondanks dat hij zijn intieme plaat live met een volledige band bracht, was dit een geweldig concert (dat ik afgelopen vrijdag in Paradiso nog in de herhaling mocht aanschouwen!).

British Sea Power - 5
BSP is vaste gast bij EOTR, maar wij zijn er langs gelopen en hebben zeker niet langer dan een tiental sekonden richting podium gekeken, dat is wat zo'n sterk bezet festival met je doet.

Low - 8
De volgende hoogvliegers waren onze mormonen van Low, en duidelijk was dat voorman Alan Sparhawk weer in 1 van zijn dalen zat, en ondanks dat de setlist geweldig was, werd ie er niet gelukkig van.
Uiteindelijk (einde gemist vanwege op tijd zijn voor onderstaande vertoning!) barstte dit uit in een aanval van aggressie van Alan, waarbij hij zijn gitaar met veel geweld het publiek in slingerde en er, wonder boven wonder, niemand geraakt was naar we later hoorden. Muzikaal toch weer van hoog nivo.

Sun Kil Moon - 7.5
Dan eindelijk de live-vertolking van mijn meest beluisterde album van 2008, April.
In en op het tweede podium, the Big Top, waren zijn unieke gitaarsound en geweldige stem gelukkig van de partij en het prijsnummer Tonight the Sky ook, helaas wel in een ingekorte versie. Iets te weinig van zijn laatste album om mijn hooggespannen verwachtingen waar te maken.

Two Gallants - 8
Deze twee heren uit Amerika bevolken mijn airwaves ook al ruime tijd en het was erg goed om deze nummers live nog rauwer en intenser door deze tent te horen galmen. Wat een songs hebben dit tweetal al in hun oeuvre, petje af!

Shearwater - 9
Snel naar de kleine warme Local om nog zo'n gekoesterde artiest te zien; En wat een subliem optreden, wat een stem, wat een instrumentarium en geweldig songmateriaal van hun laatste twee albums, Palo Santo en Rook. Een van mijn vele hoogtepunten! Ga dat zien als ze langskomen...

Volledig 'lam' geslagen na een dag vol geweldige muziek, heerlijke hoeveelheden drank en eten, kroop ik weer richting campsite, en vannacht zou ik het zeker niet meer koud krijgen!

Zondag

Eerst maar even geld regelen in naburig gelegen Shaftesbury, prachtig dorp in de heuvels van Dorset, alwaar we meteen maar onze innerlijke mens klaarstoomden voor de laatste dag End of the Road.

Kimya Dawson - 6.5
Terug in het zonnetje met deze vlotte tante niet te ver uit de buurt, werden we alweer lekker opgewarmd.

Jason Molina - 8.5
Zijn cowboy-outfit heeft ie inmiddels ingewisseld voor een strak pak, maar zijn hart zit nog vol met crossroads, winding paths, wolven en manen. En ondanks dat Jason, tevens voorman van Magnolia Electric Co, niet van oude nummers houdt, waarvan hij vandaag slechts 2 (No Moon on the Water en What comes after the Blues) in petto had, was zijn nieuwe materiaal weer hartverscheurend mooi...


Bob Log III - 7
Zijn vertoning heeft hem inmiddels een flinke hoeveelheid nieuwgierigen opgeleverd en voor een volle Big Top leverde hij een hilarische, maar muzikaal eentonige, voorstelling af.


Billy Childish - 8.5
Mijn verrassing van het festival, wat een sublieme bassist had deze punklegende meegenomen, de nieuwe Kim Deal in een verpleegsters-pakje. Billy en co ramden er een heerlijke punk-rock-indie-set met een vleugje Pixies doorheen en knalden eruit met een vlammende versie van Hendrix' Fire. Dit was precies wat ik nodig had om mezelf wakker te schudden!

Richard Hawley - 5
Gezapig en voorspelbaar, ondanks dat het vele engelsen duidelijk wel kon bekoren. Dit is totaal niet mijn ding.

Tindersticks - 8
Fantastisch om deze stem nu eindelijk eens live te zien en het songmateriaal werd, met behulp van het mini-orkest, prachtig vertolkd. Helaas geen All the Love, van hun oude-tijden-doen-herlevende nieuwe plaat The Hungry Saw.

Calexico 7.5
De Garden Stage-afsluiter kreeg anderhalf uur om het publiek met hun mexicaanse klanken en stoffige woestijnverhalen te verwarmen en dit lukte prima, aangezien hun nieuwe plaat Carried to Dust beduidend sterker materiaal bevat dan zijn voorgangers.

Daarna nog even zwerven, drinken, atmosfeer opsnuiven om als eindhalte neer te ploffen in de filmtent bij The King of Kong, een hilarisch documentaire over het World Record Donkey Kong. De laatste krachten sleurden mijn vermoeide lijf richting tent.

Toch zeker 1 van de betere festivals die ik de laatste jaren heb bijgewoond en ik kan nog steeds geen reden bedenken waarom ik er volgend jaar niet 'gewoon' weer bij ben!

Voor (nog meer) foto's : check hier!

Holy Grails!

Oei ai, ik ben ervandoor maar niet voordat de nieuwe Gralen nog even een bommetje laten vallen in de vorm van dit nieuwe duistere werk genaamd Doomsdayer's Holiday (schrik niet van de cover!!!).

Als je nog sterkere maag hebt, probeer deze lugubere filmpjes es!

En als je dan nog niet bij mekaar op kan tellen dat het met de muziek, wederom bevolkt door Oosterse klanken, stoner baslijnen en Om-percussie, wel snor zit, is het ook best!

Ik ben weg naar onze westerburen voor het End of the Road-festival

Benieuwd hoe hoog de lat daar ligt.

De Vierde Weg

~ * ~
You have no business to believe me.

I ask you to believe nothing that you cannot verify for yourself. . .

If you have not a critical mind, your visit here is useless.
G.I. Gurdjieff
~ * ~

Antwerp is Burning!

Afgelopen weekend in een zonnig Antwerpen doorgebracht met m'n betere helft en vrienden, ook wel bloggers Miek, Narco Agent en Sakura Snow. Een fantastisch Bourgondisch weekend met als toetje het concert van Mogwai in de Rivierenhof, de plek waar 16 Horsepower hun laatste adem uitblies. En wat een plek: een groots opgezet park met prachtig bijbehorend openluchttheater!

Een welkome afwisseling met het Antwerpse 'centrum', want tijdens het weekend viel vooral de leegstand en het verval van de veelal 'beschermde' historische panden op :

In bijna alle straten was het contrast tussen opgeknapte en verwaarloosde panden erg groot.
Vreemd zaakje en bovenal zonde, omdat ik de kans klein schat dat ze nog gered konden worden en gezien de reeds aanwezige nieuwbouw, wordt het er vervolgens niet fraaier op.
(hier meer foto's)


Gelukkig waren er nog genoeg leuke restaurants/ café's/ terrassen over om de Belgische bieren en maaltijden langs te laten komen (is die croque-monsieur nou met de kaas bovenop of niet?).

Zondagavond was het tijd voor hoofddoel Mogwai in de open lucht en met vingers gekruisd (er was onweer voorspelt!) gingen we die kant op en gingen omgeven door bomen en gezellige belgen in het zonnetje (!!!) zitten om uiteindelijk alle weergoden samen met onze Schotse vrienden onder een oranje, brandende hemel te weerstaan.

Het nieuwe Mogwai-album The Hawk is Howling paste live prima tussen de vertrouwde geweldenaren (lees : Like Herod, Cody, We're No Here) van weleer.

Vooral in het tweede gedeelte ging het crescendo met (ook de wind zette kort en hevig aan tijdens het begin van) vierluik Like Herod/Batcat/ Helicon 2/ Cody en niet te vergeten afsluiter We're No Here dat het concert afsluitte met een door de bomen galmende gitaarfeedback-eruptie!

Setlist Mogwai:

1. The precipice
2. Friend of the night
3. I love you, I’m going to blow you up your school
4. Ithica
5. Scotland’s shame
6. Hunted by a freak
7. I’m Jim Morrison, I’m dead
8. Like Herod
9. Batcat (check live-video op YouTube)
10. Helicon 2
11. Cody
12. Thank you space expert
13. 2 Rights make 1 wrong
14. We’re no here

Wat mij betreft volgend jaar die Rivierenhof in de gaten houden, prachtige locatie en ondanks dat Antwerpen 'in de fik' staat blijft het een leuke stad...

Half jaarcijfers

Micah P Hinson - & the Red Empire Orchestra
Elke song is een levensles an sich en het hele album is zowel muzikaal als inhoudelijk van de aller-bovenste plank.

Ufomammut - Idolum
Duisterder dan ooit en veelzijdiger klonken ze nog nooit; de metershoge muren van gitaren en riffs zijn gebleven.

Conor Oberst - Conor Oberst & the Mystical Valley Band
zoveel lol en zoveel liedjesschrijvers-talent levert een heerlijke feel-goodplaat met aantal prachtige vertragende momenten op.

Calexico - Carried to Dust
Terug naar het Californisch-Mexicaanse verbond dat ze op eerdere platen als Black Light zo perfect illustreerden.

Kazuki Tomokawa - Blue Water, Red Water
Meest toegankelijke, maar daardoor niet minder typische Kazuki-plaat

Fuck Buttons - Street Horrrsing
Puike dansbare noise-krautrock

Nadja - The Bungled & the Botched
Vele releases verder, en eerlijkheidshalve ook heel wat herhalingsoefeningen verder, is dit toch weer een goed voorbeeld van de sublieme kracht van Nadja verspreid over 2 prachtig opgebouwde songs.

Portishead - Third
Lang genoeg gewacht met genoeg materiaal om hun debuut te evenaren

Sun Kil Moon - April
Toch wel de meest emotionele plaat voor mij van het jaar so far! De vele verwijzingen naar zijn overleden zus en het feit dat ik half Zuid-Afrika ben doorgereden met deze plaat helpt daarbij ook...

Boris - Smile
Boris slaagt er na Pink nog beter in om al hun invloeden (stoner, shoegaze, punk) in 1 vette vuist te ballen.

Ø - Oleva
De helft van Pan Sonic brauwt rustig in dub-vaarwater verder richting de idm

Shearwater - Rook
Overal vogeltjes die deze prachtplaat bevolken. "Little Jonathan" flikt het hem weer!

Irezumi - Endurance
Meest koude verstilde ambient-plaat van dit jaar, misschien omdat biosphere even op zijn berg zit.

Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
Vrolijker en uitbundiger dan ooit, maar niet minder Sigur Ros.

Bardo Pond - Batholith
Altijd goed, altijd hoogwaardig, altijd meeslepend.

Bon Iver - For Emma, Forever ago
Veel mensen verstoppen zich in een hutje om een plaat te maken, maar weinig komen er met zo'n plaat vandaan...

Mount Eerie - Black Wooden Ceiling Opening
Ook zo'n hutbewoner die besloot om ook es met een band in de weer te gaan, supercombinatie!

Ga ook maar es een hut zoeken ergens en de natuur van mezelf leren kennen, om vervolgens na een zeer interressante levensles met een absolute bout-plaat op de proppen te komen...
Ach, verwoorden is niet mijn sterkste kant, maar genieten des te meer!

Ohsom

Mijn favoriete strandfeest-met-kampvuur-album, alleen hoor ik zulk soorts nooit bij den strandtenten waar ik dan wel es ben

mmm...

misschien toch maar es een eigen beginnen waar we weer ouderwets van alles kunnen draaien; shows van de mannetjes van de radio, radio bergeijk, plaatjes van neil young, americana a la giant sand/will oldham/smog, of een ander gekke, maar goeie plaat in de ochtend, eind van de middag/begin van de avond wat aparte zooi erdoorheen als fuck buttons, zombie zombie (bovenstaande youtube-clip) of iets electronisch laidbacks als nieuwe portishead, nieuwe tricky, autechre, om dan later in de avond af en toe door te knallen met lekkere punk/metal via bad religion, shellac, isis, boris of wat dan ook. Zo nu en dan een avond doorhalen met zware dubtechno a la maurizio, pole, of lekkere drum n bass en combineren met werk als onderaan deze post van bong-ra. En dan lekker uitchillen tot in de laatste uurtjes op gek spul als biosphere, sunn o))) of een andere postrock-plaat voor de late uurtjes (the for carnation, lanterna).

mmm...

toch maar rap mijn eigen hangmatje weer es ophangen op mijn balkonnetje om dit te verwezenlijken, aangezien ik mijn eigen daadkracht niet al te hoog inschat!

Alhoewel die hangmat dat ook niet zal gaan vergemakkelijken

mmm

ik zet bovenstaande youtubeclip nog maar es op!

Vogeltjes lokken

Ten tijde van hun vorige album Palo Santo raakte ik volledig in de ban van de stem en de teksten van Jonathan Meiburg, ookwel Shearwater, de betere helft van Okkervil River. Het werd zelfs mijn favoriete vocale album van 2006.

Vorig jaar kwam de 'expanded version' van deze klassieker, met een opnieuw gemixte versie en veel ander moois uit dezelfde sessies, en trof ik 'Little Johnny' (zoals Bill hem noemde) bij een geweldig optreden van mijn alltime favorite Bill Callahan/Smog (ATP) aan in een ondergeschikte rol als toetsenist.

Dit is 1 van die staaltjes van Palo Santo live :




De nieuwe plaat 'Rook', met de briljante vooruitgesnelde single 'Rooks', komt ook weer langzaam binnen en de teksten en geluiden zijn weer omgeven door mystiek en bovenal vogels :

Naast zijn muzikale beslommeringen is hij namelijk als vogelliefhebber vaak maanden aaneen op desolate plekken als de Galapagos en Falkland geweest om met zijn tentje tussen de vogels te denken, te observeren en te schrijven. Voor een aantal interressante filmpjes over de 'Rooks' van de Falkland-eilanden door de ogen van Ornitholoog Jonathan Meiburg, check hier!

Bizondere man, bizondere muziek, klein minpuntje weliswaar dat ze in het kielzog van Koudplee door de VS gaan toeren ipv de kleine zaaltjes van Europa te bewieroken. Maar deze plaat staat weer als de vogellokker op de hoes :

en daar kan ik voorlopig wel mee vooruit...

The For (reïn-)Carnation

Lang geleden dat ik bij de eerste luisterbeurt zo overdonderd was door de 'sheer beauty' van een album als bij beluistering van het titelloze album uit 2000 van supergroep The For Carnation.




Toen ik dit stuk vinyl op ebay tegenkwam en erover begon te lezen, leek het me overduidelijk dat het in mijn straatje zou passen. Slint-voorman Brian McMahan die een vertraagde en verstilde Slint-variant doet samen met topmuzikanten van Tortoise e.a. klinkt mij letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren.

En toen ik afgelopen zondagmiddag aan mijn eerste draaibeurt begon, was ik meteen verkocht; de vertrouwde stem van Slint, die ik al zolang koester, bovenop een briljant subtiel muzikaal bedje; de klasse druipt van deze plaat af !

Alhoewel ik begrijp dat niet iedereen dit kan behapstukken is het gesneden koek voor diegene die de rustige kant van Slint en de subtiliteit van Tortoise kunnen waarderen.

Die mensen zouden er goed aan doen dit is binnen te laten sijpelen!

Zes organen bespelen

Elisa up in smoke

Bang ten

Mijn kijk op het geheel...

Na een lang zomers weekend toch in de Ekko belandt om, na het geweldige concert van Six Organs of Admittance in de bovenzaal van Paradiso vorig jaar, toch weer van de partij te zijn.

Het voorprogramma Roommate kon me niet bekoren en in de bar was het duidelijk beter toeven . Tegen tienen was dan eindelijk de hoofdact aan de beurt. Het verschil met vorig jaar was de toevoeging van een drummer en dit was mijns inziens niet altijd even suksesvol. Vorige keer had het meer impakt op me, wat niet wil wegnemen dat de songs en het gitaarspel van Ben Chasny en Elisa Ambrogio (Magik Markers) nog steeds staan als een psychedelisch huis...

Klauw Jongens Klauw

Peter is (ook) terug.

Doe effe lekker gek voor de vrijheid

Zo, ik ben weer terug en zo is Peter te Bos en zijn kameraden.
3 weken door Zuid Afrika langs bergen en dalen (foto's volgen later) met in de auto o.a. de nieuwe Nick Cave Dig Lazarus Dig om vast voor het teleurstellende concert te oefenen van vorige week maandag. Het geluk was dat dit album niet al te lang duurde en de cd-r ook nog de nieuwe Claw Boys Claw kon bevatten en nog wat oude CBC-krakers als Weatherman en Rosie.

En dat reed toch beter.

Laten ze gisteren nou met de betere nummers van de nieuwe plaat en deze twee klassiekers beginnen op Bevrijdingspop Haarlem. De zwetende versie van Weatherman bracht me rechtstreeks terug naar de kustroute r44. Nick Cave was gauw vergeten toen Peter zijn mannen aanspoorde om vol gas te geven. Zijn humeur was opperbest en zijn fratsen zorgden in ieder geval voor een buitengwoon vermakelijk concert...

Rosie for a day

Op volle toeren

Peter 'Petje Af' te Bos.

Black Wooden Cab Ceiling Kil Moon

Fraaie backseat-optredens van interressante muzikanten op de Black Cab Sessions - site, waar ze meestal in de intieme setting van een oude Londense taxi hun liedjes ten gehore brengen, met uiteraard voor mij het hoogtepunt Smog met River Guard, wat een tekst blijft dat toch over geestelijke vrijheid en wat niet al :



en nog een paar fraaie :





en tevens een van de mooiste nummers van het jaar wat mij betreft van een cd die deze maand het album van de maand moet delen met Bardo Pond, omdat ik die nooit wil buiten sluiten, als dank voor het openen van mijn ogen (ik wilde zeggen : 'voor een bepaalde stijl, maar denk dat ik gewoon laat bij : 'het openen van mijn ogen' Punt).

Sun Kil Moon - Tonight the Sky

Als deze twee topplaten er niet waren en de nieuwe Mount Eerie, voorheen Microphones, niet een ep/ 10" was geweest, dan wellicht had ie er zeker bij gemoeten, goeie derde dus!
Wel zeer de moeite waard, dit monster van de normaal zeer ingetogen Phil Elverum is genaamd Black Wooden Ceiling Opening.

Idolum

Er komt een nieuwe Ufomammut op Supernatural Cat het label van italiaans kunstenaar Malleus.

Idolum is het Latijnse woord voor een schim/ spook of beeld/ idee. Hoe dit in het universum van Ufomammut te passen, moet je zelf maar bepalen. Hun vorige albums Godlike Snake, Snailking maar bovenal Lucifer's songs zorgden bij mij al voor apocalyptische verschijnselen. En als de voortekenen niet liegen en dat doen ze haast nooit anders waren het geen voortekenen.

Deze review bijvoorbeeld doet me het bloed, eh, water in de mond lopen. En dan heb ik het nog niet eens over de package/ art zelf. Zie hier!

Het ziet er naar uit dat dit een geweldig pakket wordt, dat lekker op me ligt te wachten als ik eind april vanuit zuidelijk Afrika terugkeer.

Nu eerst maar es mijn muziek op orde maken voor de roadtrip door zuid-Afrika over twee weekjes...

Silent waters

The ballad of Frankie Lee and Judas Priest

And the Circus Leaves Town...

Fosfor

Phosphorescent- At Death, Proclamation

Een nieuwe link toegevoegd, Said the Gramophone, die claimt één van de eerste mp3-blogs te zijn, enfin...
Ik kwam er terecht, omdat er een stukje geschreven stond over 1 van de betere nummers van Phosphorescent's prima album 'Pride' van vorig jaar, en wel het nummer Cocaine Lights (en dat lijkt me een betere aanbeveling).

Kampioenenbal 2007

Allround (algemeen klassement):
01 Vic Chesnutt - North Star Deserter (Constellation)
Geweldige samenwerking met Silver Mt Zion-zooitje en Vic in topvorm!
02 Magnolia electric co - Sojourner box (Secretly Canadian)
Zoveel moois (4cd's en 1 dvd) met weinig tot geen missers.
03 Mouthus - Saw a Halo (Load)
Eindelijk hebben ze hun experiment/noise-geluid in liedjes gevat (Pitchfork-review was spot-on!).
03 PJ Harvey - White Chalk (Island)
Net zo'n gewaagde en geslaagde plaat als de andere nr.3!

04 Six Organs Of Admittance - Shelter From The Ash (Drag City)
05 Radiohead - In Rainbows (Self released)
06 Kiss the Anus of a Black cat - An Interlude to the Outermost ((k-raa-k)³)
07 Two gallants - Two gallants (Saddle Creek)
08 Shellac - Excellent Italian Greyhound (Touch and Go)
09 Einsturzend Neubauten - Alles wieder offen (Potomak)
10 Low - Drums and Guns (Sub Pop)
Net niet:
Modest Mouse - We Were Dead Before the Ship Even Sank, A Whisper In The Noise - Dry Land, Cocorosie - The Adventures of Ghosthorse and Stillborn, Pinback - Autumn of the Seraphs, Spoon - Gagagaga, Okkervil River - The Stage Names, Do Make Say Think - You You're a History in Rust, Battles - Mirrored

500m (harde jongens):
01 OM - Pilgrimage (Southern Lord)
Perfect stuk stoner-vinyl!
02 Electric Wizard - Witchcult Today (Rise Above)
03 Morkobot - Mostro (Supernatural Cat)
Net naast podium :
Wooden Shjips - Wooden Shjips, The Young Gods - Super Ready Fragmente, Jesu - Conqueror, Qui - Love's Miracle

1000m (elektronisch):
01 Stendeck - Faces (Geska)
De beat-electro-trip die dit jaar zijn hartslag gaf.
02 World's End Girlfriend - Hurtbreak Wonderland (Human Highway)
03 Scorn - Stealth (Ad Noiseam)
Net naast het podium : Monolake - Interstate, Port-royal - Afraid to Dance, Bola - Kroungrine, Mikkel Metal - Brone and Wait

1500m (praters):
01 Sole and the Skyrider band (Anticon)
Hier mijn eerdere lofzang.
02 Dälek - Abandoned Language (Ipecac)
03 Sage Francis - Human the Death Dance (Epitaph)

5000m (troubadours):
01 Whip - Blues for Lovers (Zeal)
Eerder zei ik dit.
02 Bill Callahan - Woke On A Whaleheart (Drag City)
03 Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Mountain (XL)
Net naast het podium :
Dawn McCarthy and Bonny Billy, Castanets - In the Vines, Thurston Moore - Trees Outside the Academy, Phosphorescent - Pride, Eddie Vedder - Into the Wild, Wooden Wand - James & the Quiet, Peter Case - Let Us Now Praise Sleepy John, Howe Gelb - Upside Down Home, Neil Young - Chrome Dreams II

10.000m (Middle space):
01 Tarentel - Ghetto Beats on the Surface of the Sun vol. 1-4 (Music Fellowship)
Een heleboel spacey muziek (4 platen of dubbelcd), super-slaap-sluimer-stand-plaat!
02 Grails - Burning Off Impurities (Temporary Residence)
03 Soulsavers - Its Not How Far You Fall Its the Way You Land (V2)

elfstedentocht(Lost):
01 Murcof - Cosmos (Leaf)
Diepste ambient plaat van 2007, om je in te verliezen!
02 Dopplereffekt - Calabi Yau Space (Rephlex)
03 Sigur Ròs - Hvarf-Heim (Geffen)
Net naast het podium :
Fridge - the Sun, Eluvium - Copia

Tja, wat kan ik zeggen; dat het ondanks mijn continue speurtocht naar nieuw materiaal (hetzij digitaal, zwart goud of zilveren schijfjes) onmogelijk is gebleken om alles te luisteren.

Zo kwam ik afgelopen week via collega NarcoAgent bij Mammal's Lonesome Drifter (Animal Disguise) uit en deze glijdt erin als zoete koek, echter toch te laat om nog mee te dingen. En zo zal ik er wel meer gemist hebben (aan/op-vullingen zijn van harte welkom!!), maar diegene die het wel gehaald hebben hebben mijn jaar gekleurd en een geluid gegeven.

Een schitterend 2008 aan een ieder die het einde van dit verhaaltje heeft gehaald en de rest even zozeer...

Planet of the Apes

and the start of an old day

(2007-wannahaves coming up...)

Rabbit in the Moon

De maan achtervolgt, of liever schijnt me bij, op mijn roadtrips laatste tijd en zo ook op de nachtelijke tochten van en naar het State X - New Forms Festival in Den Haag.
Hier een kort beeldverslag, later meer over meesleepende Kiss the anus of a black cat (excusez le mot!), een geweldige Scout Niblett, de ferme handdruk van Michael Gira, de geluidsterreur van Sunn O))), Aphex Twin en Killl en nog wat meer...

And now I got to move on (van Oosterpark naar Westerpark om precies te zijn)

goeie dark days...

Hart-ver-scheurend

Na een van de meest scheurende koncerten van dit jaar volgte een van de meest verscheurende plaat en dan nu een van de meest hartverscheurende videoclips van afgelopen tijd :

Sole & the Skyrider band

De diepste, soulvolste, rijkste hiphop-plaat sinds GZA/Genius' Liquid Swords (die overigens integraal live wordt nagespeeld) komt van Anticon-artiest Sole en zijn nieuwe 'solemates' the Skyrider Band.

Deze titelloze plaat kwam tot stand nadat Sole op tour electronisch muzikant en dub bassist Bud Berning ontmoette, die solo onder de naam Skyrider werkte. Sole was zo geintrigeerd door Bud's sound, dat ie later besloot samen met Bud en twee van zijn vrienden, die de Skyrider Band aanvulden, muziek te gaan maken.

Bud Berning zijn interresse voor electronica en computers begon pas na een ongeluk in Mexico city, waarbij hij in een coma en later in een rolstoel terecht kwam. De twee muzikanten die Bud voor zijn Skyrider band recruteerde waren de uit Tennessee afkomstige John Wagner en getraind ethnomuzikant William Ryan Fritch, die hun eigen muzikale invloeden inbrachten.

Na een aantal sessies besloot Sole de 3 Skyriders naar Flagstaff, Arizona te halen om in zijn studio (op 2500 meter gelegen aan de voet van een berg met een ruime tuin eromheen en de woestijn aan hun voeten) gezamenlijk een album op te nemen. Hier ontwikkelden Sole & the Skyrider Band de sound die ze voor ogen hadden.

Deze plaat is zo barstensvol met geweldige lyrics, dat ik hem na meerdere malen toch echt op eenzame hoogte, samen met Liquid Swords moet neerplanten, zoveel zinnen die blijven hangen, tijden nadat je de song al kwijt bent, totdat ze rondzingen en een deel van waar ik voor sta ga uitmaken. Het voordeel dat GZA-Genius' meesterwerk heeft is de jaren die het aan herinneringen met zich meedraagt. Muzikaal kan ik het al bijna niet meer verantwoorden om de ene beter te vinden dan de andere. Sole haalt het beste qua teksten en raps uit zichzelf, aangevuld met de Skyrider band, die gebruik maakt van banjo's, glockenspiel, saxophone, organ, slide gitaar, klarinet en wat maar nodig om deze plaat zijn geweldige organische geluid te geven. Dit was de missing link in Sole's werk tot nu toe. Ook de productie van Alias wil ik niet ongemoeid laten, want die levert met deze plaat ook zijn beste produktie af.

A hundred light years and running, the universe is shrinking, how do you feel when your meteor is crashing!
A hundred light years and running, everyone you know is on a tiny blue dot dissappearing off into the darkness...

Als (gelukkige) vinyl-liefhebber kan ik zeggen dat kant B (van 4)het summum is van deze plaat en vooral het trio A hundred light years and running, The Shipwreckers en Sound of head on concrete boezemt angst in van zijn sublieme weelde.

Welcome to the Ocean let the champagne fill your lungs the shipwreckers name is only remembered by the sea

Ondanks alle geweldige releases dit jaar, moet het heel vreemd lopen moet deze plaat niet verrassend hoog eindigen in mijn eindejaars-lijstje (zo lang is het niet meer!) en wie weet voor het podium, maar dan....

In paradise... wars are invented by our fathers
In paradise... wars are invented by our brothers
In paradise... wars are invented by our leaders
In paradise... wars are prevented by our mothers

TRACK LISTING
1. A Sad Day For Investors
2. Ghost Assassinating Other Ghosts
3. Nothing Is Free
4. The Bridges, Let Us Down
5. A Hundred Light Years And Running
6. The Shipwreckers
7. Sound Of Head On Concrete
8. Magnum
9. The Bones Of My Pets
10. In Paradise
11. One Egg Short Of The Omelette
12. On Cavalry
13. Stupid Things Implode On Themselves

Guilt by Association

True Troubadour

Peter Case loopt s'nachts door de straten van LA en rijgt als een ware troubadour een aantal liedjes van zijn nieuwe prachtplaat Let Us Now Praise Sleepy John aan elkaar(mijn vorige album van de maand).